ശൂന്യത

അയാളുടെ മനസ് ഉറങ്ങിയോ എന്ന് സംശയം. ആകെ ഒരു മരവിപ്പ്. കാത് കൂർപ്പിക്കുമ്പോൾ മാത്രം തുളച്ചുകയറുന്ന ഒരു മൂളിച്ച. പരിചിതമായുള്ള ഏതൊക്കയോ ശബ്ദ ശകലങ്ങൾ അപരിചിതമായെന്നോണം വന്നു കയറുന്നു. ചിന്തകൾ ചലനമറ്റ് കിടക്കുന്നു. അയാൾ ആരെയൊ കാത്തിരിക്കുന്നത് പോലെ തോന്നുന്നു.  അവിടെയെ വിടയോ ഉണ്ടായിരുന്ന എന്തിനെയോ തിരയുകയാണ്. ഇടക്കിടെ ആ സാമിപ്യം അയാൾ തിരിച്ചറിയുന്നതായി മിന്നിമറയുന്ന  മുഖഭാവം പറയുന്നു. എന്നാൽ കുഴിഞ്ഞൊട്ടിയ കണ്ണുകളിൽ തികഞ്ഞ ശൂന്യതയും കാണാം. പ്രതീക്ഷയുടേയും നിരാശയുടേയും നിഴലാട്ടങ്ങൾ കണ്ണുനീർത്തുള്ളികളായി അതിലൂടെ ഒലിച്ചിറങ്ങുമ്പോൾ ഒരു ഏങ്ങലോടെ അയാളത് തുടച്ചു ക ളയുന്നുമുണ്ടായിരുന്നു. തുടർന്ന് എങ്ങോട്ടോ നോക്കി ദീർഘനേരം ഇരിക്കുന്നു. എനിക്കൊന്നേ പറയാനുള്ളൂ.പോയത് ആരായാലും ഒന്നു തിരിച്ചു വന്നാൽ മതിയായിരുന്നു.

ഇനി ഇത് കണ്ടിരിക്കാൻ വയ്യ…..

തുടർന്നും അയാൾ ചിന്തകളിൽ മുഴുകി. ചിലതെല്ലാം മനസ്സിലായെന്ന് തോന്നുന്നു. വിരഹപൂർണ്ണമായ അന്തരീക്ഷത്തിൽ ഇരുണ്ട കാർമേഘം പോലെയാണ് ഏകാന്തത. ഓർമ്മകളാണെങ്കിൽ എവിടെ നിന്നോ വരുന്ന ഇളം കാറ്റുമാണ്. അവ പരസ്പരം കടന്ന്  കയറുമ്പോൾ കണ്ണുനീർത്തുള്ളികളായി വർഷിക്കപ്പെടും. അതോടെ മനസ്സിൻ്റെ ഭാരം കുറയും. ആശ്വാസത്തിൻ്റെ മൊട്ടുകൾ വിരിയും. കുറച്ചു നേരത്തേക്കെങ്കിലും .

പൊടുന്നനെ ചിന്തകൾ മുറിഞ്ഞപ്പോൾ അയാൾ വീടിൻ്റെ അകത്തളങ്ങളിലേക്ക് നടന്നു മറഞ്ഞു….

Santu...